HAYAT OYUNU, OYUN HAYATI

Bazıları hayatı bir oyuna benzetir.

Bir oyunla, onun kurallarıyla açıklamaya çalışır. Benzettiği oyunun kurallarının da hayatta geçerliliği üzerine bağlantı kurmaya, hayatı bu oyunun kuralıyla oynamanın güzelliğine ve doğruluğuna inanır. Böylece keyif alacağımızı söyler…
Oyun oynamak için oyuncu olmak gerektiğini söyler…
Haliyle bir çeşit yarışmaya dönüşen hayatta kazanmak, rekabet, rakip kavramları ortaya çıkar. Kuralları olan büyük bir HAYAT OYUNU…
“Oyunun kuralı budur” diyerek başlarlar hayat oyununa…

Kimi hayatı briçe benzetir; kuralları briç kurallarına uydurur. Yorumlamak için ise zekâ gerektiğini söyler…
Kimi futbola benzetir; takım oyunu olduğunu söyler, sportmenlik gerektiğini ve takım kurallarına uyulması halinde kazanılacağını söyler.
Kimileri satranca benzetir; hamlelerin düzgün oynandığında kazanılacağından bahseder. Kendini rakibin yerine koyup, onun gibi düşünüp, önceden onun hamlelerini tahlil edip hamle yapılması gerektiğini söyler.
Kimi tavlaya benzetir; şans faktörünü önemseyerek şansların ve fırsatların iyi değerlendirilmesi gerektiğini söyler.

Kimi tiyatroya benzetir; en çok alkışı almak için rolün en güzel şekilde yapılması gerektiğini söyler, vb. daha nice oyunlar ve kurallar…
Bu oyunların kötü ya da zararlı olduklarını söylemiyorum. Oyun olarak kaldıkları, Oyun olarak görüldükleri sürece, keyif alındıkları sürece sorun yok…
Dedik ya, kazanma üzerine rekabet üzerine kurulunca haliyle ve çoğunlukla rekabet savaşa dönüşür, rakip ise düşmana… Oyun da oyun olmaktan çıkar.
Savaş oyununa dönüşür sonra da…
Kimse de savaştan, oyundan aldığı keyfi alamaz haliyle…
Sık sık blöf yapan, yanlış yorumlar yapan, briççiler,
Sık sık faul yapan futbolcular,
Sık sık başkası gibi düşünmeye çalışan satranççılar,
Sık sık zar tutan tavlacılar,
Sık sık rol yapan tiyatrocular…
Bir şekilde kabul ettikleri oyunun birer oyuncusu olmaktan çıkıp oyuncağı olmuştur artık…

Bakmayın aslında oyuna kaptırmışlardır kendilerini. Kendi oyunlarına ya da başkalarının oyununa… Yani oyuna gelmişlerdir. Oyuna getirilmişlerdir. Oyuncak olmuşlardır.
Yani keyif de almazlar artık oyunlarından…
Bu da HAYATIN OYUNUDUR onlara.
Zaten “oyunun kuralı budur” derken de belliydi oyuncak olacakları… Evet, hayat oyundur. Gerçek değildir. Ama hayat oyunu hiç değildir.  OYUN HAYATIDIR. Oyalanmak için… Oynayabilirsiniz, oyalanabilirsiniz, oynaşabilirsiniz de…

Oyuncak olmadığınız sürece…

(Alıntı) (K.DURAK)

Hoşçakalın..

Ne kadar olduğunu bilmediğim bir süre buralarda olmayacağım,
yorumlarınız ve herşey için teşekkür ederim sevgili arkadaşlar.

DOSTLUK BİLDİRİMİ

Siyah Kelebek sağolsun dostlarına katarak bu güzel bildirimi
bana da layık görmüş. Çok teşekkür ediyorum kendisine. 

Bunda bir sayı üzerinden paylaşım yapmak istemiyorum
bloguma yorum bırakan, güzel paylaşımda bulunan tüm
arkadaşlara bunu göndermek istiyorum. Ve dostluk üzerine
sevdiğim yazılardan birini paylaşmak istiyorum.

Saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın... "Nereden çıktın bu vakitte" dememeli, bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında; "Gözünün dilini" bilmeli; dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı... Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi köklenmeli hayatında; sen, her daim onun orada durduğunu hissetmelisin. ihtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin. Kucaklamalı seni güvenli kolları, ...dalları bitkin başına omuz, yaprakları kanayan ruhuna merhem olmalı... En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin; gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz... Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden söylemeli, yanlış anlaşılmayacağını bilmeli. Alkışlandığında değil sadece, asıl yuhalandığında yanında durup koluna girebilmeli. Övmeli alem içinde, baş başayken sövmeli ve sen öyle güvenmelisin ki ona, övdüğünde de sövdüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin, "hak ettim" diyebilmelisin. Teklifsiz kefili olmalı hatalarının; günahlarının yegane şahidi... Seni senden iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sırdaş... Gözbebekleri bulutlandığında yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin. Ve sen ağladığında, onun gözünden gelmeli yaş..

Can Dündar

SUNSHİNE AWARD (GÜNEŞ IŞIĞI ÖDÜLÜ)

http://sensizyildizlarabakamam.blogspot.com/ tarafından
ödüllendirilmişim kendisine çok teşekkür ediyorum.
Bloglar bir çok farklı şeyin paylaşıldığı bir sürü farklı
rengin, ışığın olduğu birer bahçe. Öyle farklı paylaşımlar
varki insanı bazen düşündürüyor bazen üzüyor. Çoğu
zamanda blogların bazı şeyleri kattığına inanıyorum her
alanda, bir çok farklı pencerden bakışı görmek, düşünce
ve bakış dağarcığının gelişmesine büyük katkısı olabiliyor.
Bu paylaşım, bu ödül için bir kez daha teşekkür ediyorum.

Bu ödülün 12 kişiye verilmesi gerekiyormuş fakat ödül
ve mimler çok fazla kişiye gönderildiğinde blogcular gittikçe
bunları yollayacak blog ve arkadaş sıkıntısı yaşanıyor malumunuz..
Hayatbiryanılsamadır, eğer bana kızmazsa veya yanlış anlamazsa
5kişiye yollasak olurmu diye iznini bekliyorum, daha sonra
bu güzel ödülü paylaşmak istiyorum.
--
Tamam, gerekli izin geldi ve aynı fikirde olunduğu teyit
edildi, şimdi ödülü dağıtmaya geldi sıra. Ödülü alanın
5kişiyi ödüllendirmesi gerekiyor..

http://www.anka-yansimalar.blogspot.com/
http://curcuna-siyahkelebek.blogspot.com/
http://ilgimicekenlerkuantum.blogspot.com/
http://newcihan.blogspot.com/
http://ozgurmanav.blogspot.com/

Arkadaşlar kabul ederseniz beni sevindirisiniz, gönderemediğim
arkadaşlar lütfen yanlış anlamasın olurmu..

MESAJ DEĞİL PAYLAŞIM..!

Beni rahatsız eden bu konuyu yazmak istiyorum. Bir bloger
arkadaş hakkımda ki ufak bir dedikodudan bahsetti. Birde
zamanında bir adsızdan gelen adsıza yakışır bir yazı vardı..
Bekar olduğum için sözde bir tür arayışdaymışım..!
Bu özel bir şey ama o beyni kalbi bozuklar herşeyi daha iyi
anlasın diye yazıyorum. 2006da boşanma davası açtım ve
zaman aşımı sürecinde..bir çok ağzı yanmışlık yaşadığım için
asla bu ucuz yollara başvuracak biri değilim!
Ben ne yazılarımda ne de yorumlarımda hiç birşekilde kimseye
mesaj vermek gibi düşüncem yok, olmadı..! Yazış tarzımda
bir yanlış bir yanlışım varsa bunu böyle hisseden lütfen beni
uyarsın.

Bir yanlışım varsada eğer bu bilinçli değil körlüğümden kendi
bakışımdan olabilir ancak. Kime ne diliyorsam yorumlarımda
canı gönülden diliyorum. Bir blogerin mutlu bir aile resmini
gördüğümde allah şahidim ben de mutlu oluyorum, nazar
değmesin diye hem yazıyorum hem gönlümden geçiriyorum.
Bu kadar saçma sapan evlilik ve ilişki varken mutlu olanların
varlığı beni ancak mutlu ediyor.

Bazı bloger hanımlar resimlerini yayınlıyor tek olarak veya
arkadaşlarıyla, bunda ise ilk aklımdan geçen..şimdi birçok
erkek asılırcasına maksatlı yazabilir, acaba yazmasammı,
onlar gibi gözükürmüyüm endişem oluyor. O bloglara
yazarken daha dikkatli yazmaya çalışıyorum, ve asla ama
asla hiç bir yorumda veya burdaki yazımda herhangi bir
mesaj vermeye çalışmıyorum.
O bir kaç kişi diye düşündüğüm kalbi beyni bozuklar
bunu çok iyi bilsin istiyorum. Bazı insanların bozuk
hayatları, anlayışları, bakışlarına yansıyor sanırım!

Seviyorum şu nancy,i..

GÖNÜL GÖZÜ

Adamın biri, ilk defa gittiği küçük bir kasabada şaşkın

şaşkın gezindikten sonra yol kenarında duran bir arabanın

yanına sokulmuş ve arka koltukta tek başına oturan kız

çocuğuna: - Buraların yabancısıyım, demiş. Parkın hemen

yanıbaşındaki fırını arıyorum, çok yakın olduğunu söylediler.

Küçük kız, arabanın penceresini iyice açtıktan sonra:

- Ben de buraya ilk defa geliyorum, demiş..

Ama sağ tarafa gitmeniz gerekiyor herhalde.

Adam, küçük kızın da yabancı olmasına rağmen

bunu nasıl anladığını sormuş ister istemez.

Kız: -Ihlamur çiçeklerinin kokusunu duymuyor musunuz?

diye gülümsemiş. Kuş cıvıltıları da oradan geliyor zaten.

- iyi ama, demiş adam, bunların parktan değil de

tek bir ağaçtan gelmediği ne malûm?

- Tek bir ağaçtan bu kadar yoğun koku gelmez,

diye atılmış kız. Hem biraz derin nefes alırsanız,

fırından yeni çıkmış ekmeklerin kokusunu duyacaksınız.

Adam, gözlerini hafifçe kısarak denileni yaptıktan sonra,

cebinden bir kağıt para çıkartıp teşekkür ederken

farketmişti onun kör olduğunu.

Küçük kız ise, konuşurken bir anda sözlerini yarıda

kesmesinden anlamış, adamın kendisini farkettiğini.

Işığa hasret gözlerini ondan saklamaya çalışırken

- Geçen yıl bir kaza geçirdim, demiş, görmeyi

o kadar çok özledim ki. Sizinkiler sağlam öyle değil mi?

Adam, küçük kızın tarif ettiği yerde bulunan fırına

yönelirken:

- Artık emin değilim, demiş.

Emin olduğum tek şey, benden iyi gördüğündür.

-------

Bu hikaye çok hoşuma gitti paylaşmak istedim. Gönül

gözü böyle birşey olsa gerek. Göz görmese bile bazı

şeyleri görebilmek... Bir insanı tanırken önce görsel

intiba oluşur, daha sonra nasıl biri olduğunu anlamaya

çalışırız. İşte sanırım burda o gönül gözü devreye giriyor.

Bazı insanların bu gözü çok kapalı oluyor,ne insandan

anlıyor, ne doğrudan... Bazı insanlar da öyle iyi görür ki

kelebek olacağını hissedip tırtıla bile sevdalanır...